(Source: wedanceusa, via sydbarrett)
.png&sa=X&ei=hDvFTtDhNM3o-gbqpK2ADg&ved=0CAsQ8wc4FQ&usg=AFQjCNHG0ftiD13cL-edhFNuSlrNHgQv3A)
Cambridge
Cambridge. Een universiteitsstadje gelegen op 50 kilometer afstand van Londen. Wegens wat onenigheid en jaloezie naar de Universiteit van Oxford toe besloten een stel edele mannen om in Cambridge ook universiteiten te bouwen. Een ding mag zeker zijn: deze zijn onmisbaar bij een wandeling want er liggen wel 31(!) verspreid over het stadje.
Syd Barrett
Syd Barrett is op 6 januari 1946 geboren in Cambridge. Je zou kunnen zeggen dat hij Pink Floyd was; hij is de oprichter, schreef bijna al hun materiaal (eerste singles en CD), speelde gitaar, zong en is verantwoordelijk voor de naam. Hij voegde de namen van twee bluesmuzikanten bijelkaar: Pink Anderson en Floyd Council. Blijkbaar vond hij de eerdere namen niet zo lekker bekken: The Abdabs, The Screaming Abdabs, Sigma 6, The Meggadeaths,The Thea Set.
Arjan Boonacker EMI
Het zijn barre tijden voor muzieklabels. Het aantal gekochte CD’s is in 2010 gehalveerd vergeleken met 2000. Downloaden van muziek is niet meer te stoppen maar platenmaatschappijen blijven proberen mensen CD’s aan te smeren. Alleen delft EMI toch het onderspit na zoveel jaren als mayorlabel bestaan te hebben met de grootste muzikanten onder hun vleugel. Voor 1,6 miljard en 1,4 miljard word EMI opgekocht door Universal en Sony en verliezen ze de rechten van bands als The Beatles, The Stones, The Beach Boys, Coldplay, Radiohead en Pink Floyd niet te vergeten. Arjan Boonacker is werkzaam bij de EMI vestiging in Amsterdam en vertelt over het Why Pink Floyd? project.
“De paradox van Pink Floyd.”
Sander Bax doceert Culture Studies aan de Universiteit van Tilburg en is zelf ook Pink Floyd fan. Hij vertelt over de jaren 60 en 70 met betrekking op de band.
Floydians
Hans Zandberg, Klaas Kuperus en Theo Beckers onderhouden de Nederlandse Pink Floyd fansite http://www.pinkfloydfans.nl/ dus je kunt wel stellen dat zij die-hard PF-fans zijn. Ze vertellen mij over hoe ze fan zijn geworden, de nieuwe CD’s en verklaren het succes van Pink Floyd: “Hun wil was wet!”
The Corn Exchange werd eerst voornamelijk gebruikt voor auto-en voertuigenshows en in de oorlog werden er wapens schoongemaakt door vrouwen. Na de oorlog werd het gebouw populair vanwege box en worstelwedstrijden maar ook werd er gerollerskatet. Allemaal leuk en aardig, maar het gebouw staat op deze site omdat het ook als poppodium wordt gebruikt. Zo heeft Syd Barrett hier in 27 januari 1972 in het voorprogramma van Pink Fairies en Hawkwind opgetreden onder de naam Last Minute Put-Together Boogie Band. De band heette zo omdat ze ook last minute bij elkaar kwamen om te supporten. Na die avond noemde ze de band Stars en traden nog op 24 februari op voor MC5 en de 26e voor Nektar. Dit is Syd’s definitieve show geweest en tevens een hele belabberde.
Het is nu een flinke Waterstones boekwinkel van drie etages maar 40 jaar geleden was dit de Dorothy Ballroom. Hier heeft Pink Floyd vaker opgetreden ware het niet dat dit absoluut niet de plek was die ze voor ogen hadden. Want de muziek die ze maakten was niet bedoeld om op een dansvloer te swingen.
Verder speelden hier ook The Who, The Hollies en Jimi Hendrix zou zelfs voor slechts £75 geboekt zijn.
The Criterion, the Cri, was vroeger dé pub om naar toe te gaan in Camebridge. Het was waar Syd Barret naar toe ging om te kijken naar een populaire lokale band genaamd Joker’s Wild waarin David Gilmour gitaar speelde. Wie niet veel later Syd Barret als lead gitarist zou vervangen in Pink Floyd.
Voor degene die het boeiend vind: de bassist van Joker’s Wild, Rick Wills, heeft later nog van 1979 tot 1992 in Foreigner gespeeld. En hij heeft in 1978 nog op de eerste soloplaat van David Gilmour, David Gilmour getiteld, gespeeld. Wat eigenlijk een soort van Joker’s Wild reünie was aangezien Rick samen met drummer Willie Wilson de ritmesectie voor hun rekening namen en David de zang en gitaar.
The Anchor is een pub in Camebridge die gelegen aan de rivier Came. Vanuit The Anchor heb je uitzicht op Mill Pond. Dit was in de jaren 60 de hangplek van Beatniks, de hippies van van een eeuw eerder. Waarvan Syd Barret er een was. In de bovenstaande (zwart-wit) foto staat hij op Mill Pond, in het wit gekleed. Hij was ook een vaste gast bij het aan-de-overkant gelegen Anchor. Hij is er zelfs aan zijn naam ‘Syd’ gekomen. The Anchor heette in die tijd The Riverside Jazz Bar waar op vrijdagavonden locale jazzbands speelde. De band die de doorslag gaf om van Roger Keith Barrett te veranderen in Syd was The Jazzmen. Syd was fan van de drummer, genaamd Sid ‘the beat’ Barrett. Zodoende. Alleen veranderde Syd de ‘i’ nog in een ‘y’. Zoals zijn naam herinnerd zal blijven onder de Floydians en aan de muur van The Anchor in de vorm van een schilderij. Shine on you crazy diamond.
Wish You Where Here
‘It’s Storm-like’
Storm Thorgerson is een opmerkelijk vormgever die al 43 jaar het artwork voor Pink Floyd verzorgt. In het begin werkte hij onder de naam Hipgnosis samen met Aubrey Powell en ontwierp hij, op vier albums na, de hele discografie van Pink Floyd. Enkel ontbreken: The Piper at the Gates of Dawn (1967), Relics (1971), The Wall (1979) en The Final Cut (1983). De plotselinge breuk met Storm kwam door een meningsverschil met Roger Waters over het gebruik van de cover van ‘Animals’ in het boek ‘Walk Away Rene’ van Storm. Aangezien het Roger’s idee was om een groot opblaasvarken boven Battersea Powerstation te laten zweven.
Het compilatiealbum ‘A Collection of Great Dance Songs’ was de laatste Pink Floyd cover van de Hipgnosis studio waarna Storm solo verder ging. Dit was ongeveer rond dezelfde tijd dat Roger Waters ook met Pink Floyd brak. Wat er voor zorgde dat Storm weer gevraagd werd voor ‘A Momentary Lapse of Reason’,‘The Division Bell’ en nu ‘Why Pink Floyd?’.
Expositie Big & Small
Poster +gesigneerd door Storm
Het bevindt zich in een oud kantoorgebouw en is van de straat af niet herkenbaar als een galerie: ja, de Idea Generation Gallery aan de Chance Street in Londen ligt goed verscholen. Zo goed zelfs, dat de inloop slechts beperkt blijft tot de artistieke types die de grote stad rijk is. Met de neus naar het plafond gericht lopen ze door het gebouw en gunnen niemand anders een blik waardig. Minutenlang blijven ze, vastgenageld aan de grond, apathisch naar een werk staren waarna er een grijns op hun gezichten verscheen alsof er iemand een mop verteld had en zij de enige waren die hem snapte. De verlichte blik die ze, onder andere, op mij wierpen deed mij geloven dat God hen de tien geboden op de berg Horeb had overgeleverd.
